In 1874 wordt prinses Marie-Louise de Beauffrement-Courtenay geboren. Maar wanneer ze trouwt als ze 23 is, verandert haar naam naar Jean de Merode. Ook al raakt haar eigen naam door de gewoontes van toen in de vergetelheid, toch koos Brussel ervoor om haar te eren. 

Wanneer de Eerste Wereldoorlog losbarst, leidt Marie-Louise het Belgische Rode Kruis. Al vanaf de eerste dagen van de oorlog ontfermt ze zich over de gewonden in de Brusselse ziekenhuizen. En al snel begrijpt ze dat de zorg daar ontoereikend is. Achter de zichtbare wonden zitten getraumatiseerde zielen. 

Dus ze schiet in actie. In haar stadswoning in de Wolstraat coördineert ze de hulpverlening. En in Woluwe richt ze een school op voor mensen die door de oorlog gehandicapt zijn geworden. Ze kunnen er een beroep leren, van horlogemaker tot monteur, van tuinman tot schoenmaker. 

Na de oorlog wordt haar inzet op nationaal niveau bekend. Wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, zet ze haar strijd verder met dezelfde vastberadenheid. 

Meer dan 40 jaar lang zet ze zich in voor oud-strijders en hun naasten. Ze ondersteunt gezinnen en zorgt ervoor dat de overheid hen een invaliditeitspensioen uitbetaalt. Daarom krijgt ze de bijnaam “mama van de oorlogsinvaliden”. 

In 1956, een jaar na haar overlijden, vernoemt Brussel een plein naar haar: het Prinses Jean de Merodeplein, langs de Tervurenlaan. Later krijgt ook het metrostation dat aan het plein grenst deze naam. 

Dus als je er langskomt, denk dan eens aan Marie-Louise. Een sterke vrouw van wie de naam door de jaren verloren is gegaan, maar die de levens van duizenden mensen heeft verbeterd.