Op 1 december 1955 stapt Rosa Parks na haar werk op de bus in Montgomery, Alabama. Ze gaat zitten op een vrije stoel. Moe van een lange dag. Niets bijzonders, zou je denken. Tot de bus voller raakt. 

Volgens de regels van die tijd moet ze haar plaats afstaan aan een witte passagier. Zwarte reizigers horen achteraan te zitten en plaats te maken wanneer dat gevraagd wordt. 

Maar Rosa Parks blijft zitten. Rustig. Vastberaden.  

Dat ene moment verandert alles. Rosa Parks wordt gearresteerd. Haar veroordeling zet een massale boycot van het busvervoer in gang. Meer dan een jaar lang weigeren duizenden zwarte inwoners van Montgomery nog de bus te nemen. 381 dagen lang. 

De actie haalt wereldwijd het nieuws en zet de Amerikaanse burgerrechtenbeweging op de kaart. Uiteindelijk beslist het Amerikaanse Hooggerechtshof dat rassenscheiding op het openbaar vervoer verboden is. Vanaf dan mogen zwarte reizigers zitten waar ze willen. 

Rosa Parks was geen politica. Geen beroemdheid. Ze werkte als naaister. Maar met één weigering schreef ze geschiedenis. 

Vandaag leeft haar naam voort, ook in Brussel. Een straat kreeg haar naam, net als een bushalte. Een stille verwijzing naar een vrouw die op een bus bleef zitten en daarmee de wereld in beweging zette.