Elsene, 1929. Tussen Sint-Bonifatius en het Stefaniaplein wordt er onopvallend een kindje geboren. Er lijkt niets bijzonders te zijn aan deze plek in Brussel. En toch... dit is waar alles begint voor Audrey Hepburn, een van de grootste cinema-iconen aller tijden.  

Ze is nog erg jong wanneer ze België verlaat. Eerst naar Engeland, dan naar Nederland tijdens de oorlog. Daar moet ze snel opgroeien. Honger, angst, de bezetting. Maar er is ook plaats voor moed. 

Audrey is nog maar 15 wanneer ze op de planken staat tijdens illegale voorstellingen om het Verzet te steunen. Ze deelt verboden krantjes uit, helpt de gewonden. Haar jeugd is gekenmerkt door engagement, ver weg van de schijnwerpers. 

Na de oorlog droomt ze van dansen. Maar haar lichaam, verzwakt door ondervoeding, wil niet mee. Dus slaat ze een andere weg in. Het witte doek lonkt. En al snel leert de hele wereld haar kennen. Roman Holiday, Breakfast at Tiffany’s, My Fair Lady… Audrey Hepburn wordt een ster. Gekend voor haar silhouet, haar blik, haar tijdloze elegantie. 

Maar achter dit icoon zal altijd een meisje zitten dat een oorlog heeft meegemaakt. In de jaren 1980 zet ze zich in voor UNICEF. Ze reist de wereld rond om kinderen te helpen. Om iets terug te geven. 

En Brussel is haar niet vergeten. Een bushalte draagt haar naam, van lijnen 13 en 88. Op het eerste gezicht een halte zoals vele anderen. Maar toch ... 

De volgende keer dat je er voorbijkomt, weet je dat er achter deze naam meer schuilt dan enkel een actrice.  Een verhaal vol moed, veerkracht en vrijgevigheid.