Sluit je ogen en stel het je voor: een pelgrim keert in de 16de eeuw terug uit Palestina. Hij wandelt door de vallei van Schaarbeek. Groen. Licht glooiend. Een beekje dat rustig door het landschap kabbelt. Het doet hem denken aan de Vallei van Josaphat, een heilige plek bij Jeruzalem. 

Hij geeft de vallei dezelfde naam. Vandaag is “Josaphat” een park. Een straat. Een wijk. En een bushalte. Maar het meest bijzondere stukje Josaphat zie je niet vanuit de bus… 

Josaphat geeft zich immers niet zomaar prijs. De wijk toont zich langzaam, laagje na laagje. Ze voelt anders aan. Niet ontworpen maar spontaan gegroeid. 

Rond het prachtige park schuiven contrasten in elkaar. Drukke assen naast rustige lanen en statige huizen. Open plekken die overgaan in gezellige hoekjes waar je wil blijven plakken. Een bruisende plek, boordevol hippe adresjes. 

Het park is het hart van de wijk. Gevuld met een liefdesfontein, idyllische bruggetjes, zomerse concerten, ontmoetingen, sport, ... Het is een plek om even op adem te komen. 

Elke dag rijdt de tram voorbij. De meeste mensen kijken gewoon door het raam. Maar je ziet zoveel meer… als je ook even uitstapt.