De verhalen van Marguerite Duras blijven hangen. Haar zinnen zijn kort. Soms hard. Soms bijna een fluistering. Maar altijd raak. 

Ze werd geboren in 1914, in het toenmalige Frans-Indochina. Een jeugd ver van Brussel, tussen koloniale spanningen, armoede en hitte. Jaren later zou ze die herinneringen verwerken in De minnaar, haar bekendste roman. Het boek vertelt het verhaal van een jong meisje en een verboden liefde aan de rand van Saigon. Wereldwijd vonden miljoenen lezers hun weg naar dat ene, broeierige verhaal. 

Duras schreef niet om mooie verhalen te vertellen. Ze schreef om grip te krijgen op herinneringen, verlangen en verlies. Haar werk balanceert voortdurend tussen fictie en autobiografie. Wat echt gebeurd is en wat verzonnen werd, blijft vaak onduidelijk. Precies daarin schuilt haar kracht.

Ook tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef ze niet aan de zijlijn staan. Ze sloot zich aan bij het Franse verzet en schreef later over de angst, het wachten en de stilte die oorlog nalaat. Schrijven werd voor haar een manier om te bewaren wat anders verloren gaat. 

Vandaag draagt een plein in Brussel haar naam, net als een halte van de MIVB. Een onverwachte halte voor een vrouw die haar hele leven onderweg was tussen werelden, talen en herinneringen.

En misschien past dat wel perfect bij Marguerite Duras.