Suzan Daniel hield van film. Van boeken. Van Brussel. 

Suzanne De Pues - zoals ze echt heette - groeit op in Brussel in een tijd waarin vrouwen geacht worden zich discreet op de achtergrond te houden. Maar dat ligt haar niet. Suzan is slim, nieuwsgierig en eigenzinnig.

Overdag werkt ze, ’s avonds duikt ze de Brusselse cinema’s en bars in. Ze schrijft filmrecensies, leest Freud en droomt van een wereld waarin mensen zichzelf kunnen zijn. 

In de Brusselse cafés en bars ontdekt ze een wereld die grotendeels verborgen blijft. Homoseksualiteit is dan misschien niet verboden in België, zichtbaar mag ze vooral niet zijn. Discretie is de regel. Maar Suzanne wil meer dan stilte. 

Na een congres in Amsterdam keert ze terug met een idee: ook in België moet er een plek komen waar holebi’s elkaar kunnen ontmoeten, praten en zichzelf kunnen zijn. In 1953 richt ze onder het pseudoniem Suzan Daniel de eerste Belgische holebivereniging op. Een primeur.  

Maar Brussel is er nog niet klaar voor. Zelfs binnen haar eigen organisatie botst ze op weerstand omdat ze een vrouw is. Tijdens een vergadering in 1954 stapt ze boos buiten. Ze keert nooit meer terug. 

Toch verdwijnt haar verhaal niet. Vandaag dragen een brug en een bushalte haar naam. Niet ver van de plekken waar ze ooit door Brussel trok. Een eerbetoon aan iemand die al vooruitkeek, lang voordat de wereld volgde.