Sommige verhalen eindigen met “En ze leefden nog lang en gelukkig”. Maar dat van Marie Depage niet. 

Marie Pauline Picard wordt in 1872 geboren in Elsene. Ze wijdt haar leven aan anderen. Samen met haar man Antoine Depage richt ze een privéziekenhuis op. Daarna volgt een school voor verpleegkunde, waar ze de leiding geven aan de beroemde Edith Cavell. 

Maar daar blijft het niet bij. In 1910 richt Marie ook de Belgische afdeling van de scouts op. 

Wanneer de Eerste Balkanoorlog uitbreekt, trekt het hele gezin naar het front. Marie als verpleegkundige, haar man als arts en hun zoon als brancardier. Dapper. Onzelfzuchtig. Vol empathie. 

Ook tijdens de Eerste Wereldoorlog staat ze paraat aan de frontlinie. Ze stampt samen met haar man 4 militaire ziekenhuizen uit de grond om de oorlogsslachtoffers te verzorgen. 

Maar ziekenhuizen kosten geld. Vol hoop vertrekt Marie naar de Verenigde Staten van Amerika, om er hulp te vragen. Haar missie is een succes. 

Op de terugweg slaat het noodlot toe. Haar schip, de RMS Lusitania wordt getorpedeerd. 

Tot het allerlaatste moment helpt Marie anderen. Ze evacueert passagiers en verzorgt de handen van de bemanningsleden, gewond door het klaarmaken van de reddingsbootjes. Pas wanneer het schip bijna gezonken is, springt ze in het water om te ontkomen. Maar ze verdwijnt tussen de golven.  

Vandaag leeft haar naam verder. Een straat in Ukkel en een bushalte dragen haar naam. Een manier om de herinnering aan deze heldin te koesteren.