Maria-Christina. Een naam die je terugvindt in een straat in Laken en ook op een tramhalte. Discreet, bijna banaal in het Brusselse landschap. 

En toch neemt deze naam ons mee naar de 18e eeuw. Maria-Christina van Oostenrijk wordt geboren in Wenen in 1742. Ze is de lievelingsdochter van keizerin Maria-Theresia, die haar liefkozend “Mimi” noemt. 

In die tijd waren huwelijken vaak een zakelijke transactie. Maar niet voor haar. Ze trouwt uit liefde met prins Albert van Saksen-Teschen. Een bijzondere keuze, bijna gedurfd. 

Enkele jaren later komt ze naar Brussel, waar ze komt te regeren over de Oostenrijkse Nederlanden. Maar ze wil niet regeren zoals de anderen. In een fragiele context wil ze liever begrijpen dan opdringen. Liever luisteren dan bevelen. 

Maria-Christina probeert om de hervormingen vanuit Wenen milder te maken, om het systeem rechtvaardiger te maken, vooral voor boeren. Ook al is haar invloed beperkt, haar aanpak laat een diepe indruk achter. Menselijker. Gematigder. 

Ze laat ook duidelijke sporen na in de stad. Samen met haar man laat ze het Kasteel van Laken bouwen. Een iconische plek in Brussel, die nog steeds bewoond wordt door de koninklijke familie. 

Opeens verandert alles. Opstanden, een revolutie, steeds meer spanning. Ze moet vluchten. Weg van dit grondgebied dat ze op haar manier wou besturen. 

In 1798 sterft ze in Wenen. Maar haar naam, die bleef hier. In een straat. Bij een halte. En achter die naam zit een vrouw die, toen al, dingen anders wou aanpakken.