TONE BRULIN - LA CARACOLA

EEN BEETJE CULTUUR...

Theaterdecor in diverse materialen (1992)

Het station Bizet leent zich uitstekend voor een ontwerp met een knipoog naar het theater, want de brug over de sporen en de zijmuren roept al de vorm van een theatergordijn op. De horizontale constructie van de blauwgeschilderde buizen op een hoogte van drie meter stellen de vloer van het theater voor. In het midden van deze theatervloer rijst een tweede, kleiner, verlicht theater op in gekleurd plexiglas. Door toepassing van een vals perspectief in de metaalconstructie en door diverse opstellingen in de diepte en een vernuftige suggestie van vluchtlijnen in het plexibouwseltje, lopen alle krachtlijnen uit op één enkel, precies in het midden gelegen punt. Twee totemfiguren leunen tegen de zijmuren aan. De ene figuur is een met ronde vormen voorgestelde zwarte vrouw, de andere een met rechte en geometrische motieven gestileerde blanke man. Ze dragen allebei een bruin kind, het symbool van de liefde die geen rassenverschillen kent. Het werk is opgedragen aan de Latijns-Amerikaanse straatkinderen

TONE BRULIN - LA CARACOLA